برخلاف دوستانی که مطالب و عکسهایی رو از موجودات فضایی در siteها وblogهاشون قرارمیدن که همگی متفقاًمیخوان به آذم بقبولونن که موجودات فضایی وجود دارن و با سفینه های گردشون در فلانجا دیده شدن ویا توی فلان آزمایشگاه امریکا روی جسد چند موجود فضایی تحقیق میشه که نمیدونم چرا همشون چشمای درشت سیاه و کله های بزرگ کچل و دست وپاهای لاغری دارن ویا بیشتر توی بیابونهای فلانجا دیده میشن و توی مزرعه های ذرت فلان نشونه ها رو گذاشتن و...............با احترام به عقاید تمام دوستان و عدم رد ویا تائید هر کدوم از حرف ها و عکسها و فیلمهایی که در این رابطه وجود داره اینبار میخوایم یه نگاه تازه به این موضوع داشته باشیم و فقط امکان وجود ویا عدم وجود موجودات هوشمند دیگر رو از دیدگاه علمی و عقلانی بر رسی کنیم و هیچ کاری هم به شکل و قیافه هاشون نداریم،در ضمن این مطالب بر گرفته از کتابهای بسیار زیبای آقای( اریک وُن دانیکن ) نویسنده معروف آلمانی هست که پیشنهاد میکنم حتماً کتابهای ایشون رو مطالعه کنید لینکsite شون رو هم در صفحه اصلی blog قرار دادم که البته به زبانهای آلمانی و انگلیسیه.

(همچون مطالب و پستهای پیشین این عکسها هم صرفاً به خاطر خالی نبودن و ایجاد تنوع در پست هست و واقعی بودن یا نبودنشون رو تائید نمینکم)

آیا میتوانیم بپذیریم به علت اینکه حتی یک نمونه موجود هوشمند فضایی در موزه های ما وجود ندارد ما انسانهای قرن بیستم ،تنها موجودات زندۀ جهان هستی میباشیم؟ و آیا پاسخ این پرسش اینست که ما هنوز تنها موجودات هوشمند جهان هستی میباشیم؟ تا زمانی که این پاسخ با حقایق مسلم منافاتی نداشته باشد میتوانیم آن را بپذیریم . اما امروزه با جستجوها وتلاشهای علمی و بررسی های فراوان وچالش های تازه ای مواجه میباشیم .

آن طور که ستاره شناسان میگویند در یک شب صاف با چشم غیر مسلح حدود 4500 ستاره را میتوان دید این در حالی است که با یک تلسکوپ در یک رصد خانۀ کوچک،حدود دو میلیون ستاره و با یک تلسکوپ پیشرفتۀ بازتابی هزاران ستاره ای که در کهکشان راه شیری به صورت لکه های کوچکی به نظر میرسند و در فاصلۀ هزاران میلیون کیلومتری از ما قرار دارند را میتوانیم ببینیم . در واقع منضومۀما در مقایسه با عظمت جهان هستی تنها شاخۀکوچکی از دنیای بزرگ ستارگان در کهکشان راه شیری به نظر میرسد. در فاصله 5/1میلیون سال نوری ،حدوداً20کهکشان عظیم قرار دارند.(یک سال نوری مسافتی است که نور با سرعت 300000کیلومتر در ثانیه در مدت یک سال طی میکند، بنابر این این مسافت طی شده در یک سال نوری برابر با 300000x3600x24x365=9460800000000

کیلومتر است.) این رقم در مقابل عظمت ستارگانی که در هزاران سحابی به وسیلۀ تلسکوپ های الکترونیکی کشف و توسط انسانها به ثبت رسیده اند رقم نا چیزی محسوب میشود و این تازه ابتدای راه اکتشاف این فضای بی انتها میباشد.

بر طبق تحقیقات ستاره شناس ((هارلو شِیپلی )) تعداد ستارگانی که در میدان رصد تلسکوپ ها قرار دارند حدود 10به توان 20میباشد ما میتوانیم مطمئن باشیم این رقم بسیار محتاطانه میباشد زیرا (شِیپلی )بر اساس حداقل احتمالها این رقم را اعلام کرده است. او امکان وجود یک منظومه را برای این تعداد ستاره،یک هزارم میداند و اگر ما بر این اساس از هر هزار منظومه فقط یک هزارم آن را دارای شرایط مناسبِ زیست محیطی برای زندگی بدانیم، بنابر این، تعداد منظومه هایی که شاید در آنها موجوداتی زنده بوده اند یا باشند، چیزی در حدود 10 به توان 14 میباشد. حال با توجه به این رقم،چه تعدادی از این ستارگان اکنون دارای شرایط زندگی هستند؟ یک هزارمشان،یعنی10 به توان 11 ستاره؟ اگر تنها یک هزارم این تعداد دارای زندگی باشند،پس حدود یکصد میلیون ستاره وجود دارند که موجوداتی زنده در آنها به زندگی مشغولند، این تخمینهای ما همگی بر اساس حد اقل های به دست آمده از تحقیقات و تل اسکوپ ها میباشد. در حالی که ارقام و تعداد ستارگان روز به روز در حال افزایش هستند.

طبق گفته دکتر((ویلی لِی)) دانشمند و نویسنده معروف واستاد دانشگاهی در نیویورک :(تعداد ستارگان راه شیری حدود 30میلیارد وتعداد منظومه های آن حد اقل 18 میلیارد میباشد.این ارقام مورد قبول ستاره شناسان است واگر بخواهیم حداقلِ تعداد منظومه ها را در نظر بگیریم و فواصل بین آنها را چنان منظم بدانیم که در هر 100 منظومه، تنها یک سیاره مدارش طوری نسبت به خورشیدش قرار گرفته باشد که شرایط زیست محیطی اش برای زندگی مناسب باشد، حدود 180میلیون سیاره وجود خواهند داشت واگر فقط یک صدم آنها،دارای زندگی فعال باشند، بنابراین 8/1 میلیون سیاره وجود دارند که موجوداتی در آنها زندگی میکنند. حال اگر امروزه یک صدم این تعداد سیاره،دارای موجودات هوشمند باشند، پس ما با 18000سیاره با موجودات زندۀ متفکر روبروهستیم.)    

 به نظر من تا زمانی که بررسی ها وجود 100میلیارد سیاره را در کهکشان راه شیری نشان میدهد،رقم احتمالی سیارات دارای زندگی بسیار بیشتر از ارقام گفته شدۀ (پروفسور- لی)میباشد.بدین ترتیب بدون دخالت هیچ فکر تخیلی ای یا به حساب آوردن سیارات نا شناخته، باید بپذیریم 18000سیاره با شرایط زیست محیطی شبیه کره زمین در کهکشان ما وجود د ارند و اگر تنها یک درصد آنها قابل سکونت باشند، پس 180سیاره با شرایط زندگی باقی میمانند.

بی تردید این سیارات دارای شرایط جَوی و نیروی جاذبه و ویژگیهای محیطی و حیوانات و گیاهانی مشابه کره زمین نمیباشند. اما آیا لازم است همۀ این گونه سیارات که امکان زندگی کردن دارند،شرایطی کاملاًشبیه زمین داشته باشند؟

با برسی های انجام شده،این نظریه که زندگی نیاز به اکسیژن و آب دارد،کاملاً رد شده است. حتی بر روی کره زمین خودمان گونه های مختلفی از زندگی وجود دارند که اکسیژن برای آنها کشنده است. به طور مثال اگر به باکتری (آنااِروبیک) اکسیژن برسد،مانند سمی آن را از بین میبرد. چرا نباید گونه ای برتر از زندگی،بدون نیاز به اکسیژن وجود داشته باشد؟ تحت فشار پیشرفت روز افزون دانش جدید،ما باید تصور نوینی از زندگی را در ذهن خود بگنجانیم. بررسی ها ی علمی تا همین اواخر، کره زمین را سیاره ای آرمانی برای زندگی معرفی مینمودند و استدلالشان این بود که، نه خیلی سرد ونه خیلی گرم است وآب فراوانی دارد و از نظر اکسیژن بسیار غنی میباشد و نظام سازماندهی شدۀ طبیعتش همیشه در حال باز سازیست.

در حقیقت این نظریه که میگویند زندگی فقط در سیاراتی که شرایط زیست محیطی شبیه زمین دارند،قابلیت پیدایش حیات وجود دارد،رد شده است. امروزه اثبات شده که حدود 2 میلیون گونه زندگی بر روی زمین وجود دارند که از این تعداد تنها 2/1میلیون آن با قواعد علمی شناخته شده مطابقت دارند و هنوز بقیه این گونه های زندگی با قوانین علمی مرسوم همخوانی ندارند و در واقع از نظر دانش امروزی نباید وجود داشته باشند!!! با توجه به این موضوع،میبایست دربارۀ زندگی و شرایط لازم برای آن،بررسی های جدیدی انجام شود.

برای مثال دانشمندان معتقدند که در آب رادیو اکتیو،هیچ گونه میکروب کشنده ای وجود ندارد. اما ثابت شده یک نوع باکتری وجود دارد که خود را با شرایط آب مُهلکی که رآکتورهای هسته ای را در بر گرفته است،تطبیق داده. امروزه حتی باکتریهایی کشف شده اند که در آتشفشانها زندگی میکنند و سنگ میخورند و تعدادی از آنها آهن تولید میکنند. با توجه به این مسائل مدام تعداد علامت سوالها بیشتر و بیشتر میشود.

اگر موجوداتی در دمای 150تا 200 درجۀ سانتی گراد زیر صفر زندگی کنند،پس حتماً فکر میکنند این شرایط لازمۀ زندگی موجودات دیگر در سایر سیارات است و این طرز تفکر آنان کاملاًطبیعی است. ما با همین بینش میخواهیم در جهت روشن کردن گذشته خود بکوشیم.

عمر این دنیای پهن آور حدود هشت تا دوازده میلیارد سال تخمین زده شده است. زندگی جدیدی که از میلیونها سال قبل آغاز شده و در حال تکامل بوده،به باز سازی و ترمیم و تحول دایمی خود همچنان ادامه میدهد. آزمایشهای نوین انجام شده بر روی سنگهای مناطق مختلف نشان میدهد که پوستۀ زمین در حدود 4000میلیون سال قبل به وجود آمده و ثابت شده که انسان در حدود یک میلیون سال قبل میزیسته است. از این گستره عظیم تاریخ،تنها 7000سال آن برای ما روشن و مشخص است. واضح است این مدت زمان کوتاه در مقابل تاریخ عظیم هستی،بسیار ناچیز است و اطلاعات کافی و مطلوبی را نسبت به عمر طولانی تاریخ نشان نمیدهد. اما آیا این 7000 هزار سال تاریخ انسانها قابل مقایسه با هزاران میلیون سال تاریخ جهان میباشد؟ آیا انسانها سرور و نماد آفریدگان میباشند؟ ما در حقیقت یک راه 400000ساله را پیموده ایم تا به اینجا رسیده ایم.چه کسی میتواند مدارک مستندی حاکی از عدم وجود موجوداتی هوشمند در سایر سیارات ارائه دهد؟ آیا ما دلیلی داریم که موجوداتی به هوشمندی ما در دیگر ستارگان وجود ندارند؟ آیا ما میتوانیم این احتمال را نادیده بگیریم؟

تا کنون چقدر از حقایق تثبیت شدۀ علمی رد شده اند؟ صدها نسل فکر میکردند زمین مسطح است وقانون جاودانی چرخش خورشید به دور زمین،هزاران سال مورد قبول بوده است.ما تا همین اواخر میاندیشیدیم که سیاره مان مرکز کهکشان ماست،در حالی که امروزه برای ما روشن شده که زمین این سیارۀ کوچک با مرکز کهکشان راه شیری،30000سال نوری فاصله دارد. 

امروزه با شناخت دنیاهای جدید،ثابت شده که ما در مقابل این کهکشان عظیم،بسیار ناچیز و حقیر میباشیم. بنابراین همانطور که فضانوردان گفته اند،آیندۀ پیشرفت ما در دنیای بی انتهای کهکشانها نهفته است.ما تا به آیندۀخود خوب نیندیشیم و در باره اش به درستی تحقیق نکنیم،همچنان گذشته مان در هاله ای از ابهام باقی میماند.